Σήμερα είπα να βγω λίγο απ'το σπίτι. Πήγα με έναν φίλο για καφέ , τα είπαμε, περάσαμε όμορφα και καθώς πηγαίναμε βόλτα με το αμάξι του,του είπα να περάσουμε από μια συγκεκριμένη περιοχή. Κοντά στην δουλειά σου, να δω αν είναι το αυτοκίνητο σου εκεί. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό. Έλειπε, προφανώς είχες ρεπό. Αλλά και να μην είχες, δεν πρόκειτε να ερχόμουν να σε βρω,δεν έχω τα κότσια να το κάνω. Καθώς σταματήσαμε με το αμάξι, έβλεπα τον τόπο που δουλεύεις από μακριά. Όλοι εδώ μέσα σε βλέπουν καθημερινά, εγώ όμως; Εγώ έχω να σε δω σχεδόν 2 μήνες τώρα. Τι να κάνεις άραγε; Η ζωή σου πως κυλά; Αυτό που με τρώει δεν είναι ότι χωρίσαμε. Εγώ σου είχα πει έτσι κι αλλιώς ότι κατάλαβα, πως το να είμαι με κάποιον,με αφήνει πίσω στο να ζήσω την ζωή που θέλω. Αυτό που μου τρώει την ψυχή είναι που δεν μιλάμε πια. Που δεν έχουμε κρατήσει επαφή. Που ο άνθρωπος που κοιμόμουν πλάι του κάθε βράδυ θα περάσει από δίπλα μου και δεν θα μου πει ούτε ένα γεια. Δεν ήθελα να βγεις απ΄την ζωή μου.Ηθελα να ήσουν κομμάτι της. Ήθελα να κρατούσαμε μια επαφή.

Θέλω να σε δω... Μόνο αν μιλήσουμε θα ηρεμήσει η ψυχή μου... Με τρώει κάτι μέσα μου και έχω την ανάγκη να σου μιλήσω...Δεν το αντέχω όλο αυτό.Δεν το μπορώ.  Αν σου στείλω μήνυμα δεν θα μου απαντήσεις για αυτό δεν το κάνω. Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι θα σε πετύχω κάπου τυχαία.Σε κανα πάρτυ, που θα μαστε και οι δυο τίγκα μαστουρωμένοι και θα κυλήσουν τα λόγια τόσο εύκολα απ'τα χείλη μας.Δεν ξέρω πότε αλλά θα περιμένω... Εμείς οι δυο δεν έχουμε βάλει τέλος ακόμα, να το ξέρεις. Όχι τόσο εύκολα.